Kariera piłkarska Radosława Kałużnego rozpoczęła się w Zagłębiu Lubin. Najpierw grał tam w drużynie młodzików, gdzie wypatrzył go trener pierwszego składu Zagłebia Marian Pytura i dał mu szansę zaistnienia w polskiej ekstraklasie. Już wtedy pokazał jak uniwersalnym jest zawodnikiem - doskonale grał zarówno na pozycji libero, kryjącego obrońcy jak i wysuniętego pomocnika. Radek nigdy nie lubił przegrywać; przykładem tego może być jego zachowanie po jednym z treningów. Mianowicie uderzył biorącego udział w ćwiczeniach juniora Pawła Woźniaka za to, że ten założył mu "siatę". Nie otrzymał za to jednak żadnej kary, prawdopodobnie ze względu na swoje zdolności.

Talent Kałużnego został zauważony przez selekcjonerów kadry młodzieżowej, a w późniejszych czasach przez działaczy ligowych klubów. Pierwsze oferty dotarły z Legii i Wisły. Negocjacje z Legią zostały zerwane i Kałużny przeszedł do Wisły, która mogła go pozyskać dzięki nowemu sponsorowi - Telefonice. Od wiosny 1998 roku Radek grał na krakowskim stadionie na pozycji ofensywnego pomocnika - podobnie jak w reprezentacji. Jego sukcesem z tym zespołem było zdobycie Mistrza Polski w 1999 roku.

Jest graczem bardzo walecznym, dysponującym świetnym dryblingiem, potrafiącym znaleźć się na boisku. Z dziecięcą łatwością odbiera przeciwnikom piłkę, doskonale gra głową. Jako jeden z najlepszych strzelców naszej reprezentacji przyczynił się do zakwalifikowania się naszej kadry do Mistrzostw Świata w 2002 roku, na uwagę zasługuje jego hat-trick w meczu z Białorusią.

Obecnie jest graczem Energie Cottbus w niemieckiej Bundeslidze, choć z pewnością większość z nas wolałaby go oglądać w barwach polskiego klubu. Ale póki co najważniejsze jest aby grał w meczach kadry i to z pożądanym skutkiem.