Finaliści PNA 2010: Burkina Faso

Ostatnio o Burkina Faso zrobiło się w Polsce głośno po tym, jak w comiesięcznym rankingu FIFA reprezentacja z Afryki została sklasyfikowana wyżej od naszych „Orłów”. Czy zatem rzeczywiście podopieczni Paulo Duarte są taką potęgą? Odpowiedzi należy szukać w tekście poniżej.

Nazwa Burkina Faso większości Polakom nic nie mówi, a co niektórzy reagują na nią ostentacyjnym parsknięciem. Mało kto wie, ale ta nazwa w języku mossi i diula oznacza „kraj prawych ludzi”. W Burkina Faso jest bardzo niska średnia długości życia. Dla mężczyzn wynosi ona 42 lata, a dla kobiet 45. Najbardziej popularnym sportem jest piłka nożna i na opisie futbolu w tym kraju zamierzam się skupić. Ta dyscyplina ostatnio rozwija się w ekspresowym tempie. Wynikiem tego jest awans do piątej dziesiątki w rankingu FIFA. Dla tego kraju jest to niewątpliwie nie lada osiągnięcie. Weźmy pod uwagę fakt, że w pierwszym tego typu rankingu,Burkina Faso plasowała się na 127. miejscu. Po 16 latach jest już na 49. A więc poczynione postępy widać gołym okiem. „Ogiery” nie były tak wysoko klasyfikowane nawet, gdy w 1998 roku zajęły 4. miejsce w Pucharze Narodów Afryki, którego były organizatorami. Jak do tej pory jest to największy sukces tej reprezentacji.

Wróćmy do czasów nam współczesnych. Burkina Faso rozpoczęła kwalifikacje od drugiej rundy PNA. Grupa 9 miała wyraźnie naznaczonego faworyta, którą była reprezentacja Tunezji. „Ogiery” były skazywane na drugą pozycję. Niespodziewanie to Burkina Faso okazała się lepsza od wyżej notowanych rywali i, nie przegrywając ani jednego meczu, w cuglach awansowała do następnej fazy kwalifikacji. Tunezja też przebrnęła dalej, dzięki dużej ilości zgromadzonych punktów, co pozwoliło jej się zmieścić w najlepszej ósemce drużyn, które w swoich grupach zajęły drugie miejsce.
Schody dla Burkina Faso miały się pojawić w decydującej rundzie o awans na Puchar Narodów Afryki. Choć do ścisłego finału miały się dostać po trzy drużyny z grupy, to jednak podopieczni Paulo Duarte o trzecią pozycję musieli walczyć z Malawi. Pierwsze dwa miejsca były zarezerwowane dla dominatorów z Wybrzeża Kości Słoniowej oraz dla niespodzianki poprzedniego Pucharu Narodów Afryki, czyli zespół Gwinei. Ostatecznie oceny ekspertów nie znalazły odzwierciedlenia w rzeczywistości. Burkina Faso grała bardzo dobrze. Nie przestraszyła się nawet Wybrzeża Kości Słoniowej i na własnym terenie sprawiła spore kłopoty Drogbie i spółce. Ostatecznie „Ogiery” przegrały oba mecze z wyżej notowanym przeciwnikiem. Natomiast z Malawi oraz Gwineą rozprawiły się bez problemów. Ostatecznie to Burkina Faso po sześciu latach nieobecności znów zawita na afrykański czempionat.
Jak sobie poradzą piłkarze dowodzeni przez Paulo Duarte w Pucharze Narodów Afryki? Na pewno łatwej przeprawy mieć nie będą. Los skojarzył Burkina Faso z Wybrzeżem Kości Słoniowej, Ghaną oraz Togo, a więc z uczestnikami Weltmeisterschaft 2006. Co więcej, „Słonie” oraz „Czarne Gwiazdy” to drużyny, które są faworytami do końcowego sukcesu w angolskim turnieju. Wiele wskazuje na to, że Burkina Faso będzie stać tylko na walkę o trzecie miejsce. Niemal każdy z nas oglądał film z Sylvestrem Stallonem pt. „Rocky”. Główny bohater tego obrazu miał przydomek „Włoski ogier”. Swą determinacją udowodnił, że może pokonać wszystkie przeciwieństwa i wspiąć się na szczyt. W sporcie jest wszystko możliwe, a więc może i afrykańskie ogiery wezmą przykład z tego włoskiego.

Gwiazda drużyny

Najważniejszym ogniwem w układance Paulo Duarte jest napastnik Moumouni Dagano. Jest to najskuteczniejszy strzelec w eliminacjach do mundialu w RPA. Żaden napastnik na świecie nie zdobył 12 bramek, co pozwoliło Dagano sięgnąć po niewątpliwie cenne wyróżnienie. Swoją karierę rozpoczynał w ojczystych klubach. W sezonie 2000/01 trafił do Europy, a konkretniej do belgijskiego Germinalu Beerschot. Dagano, gdzie imponował formą. W 25 meczach zdobył 9 bramek. Zatem debiut w Europie miał całkiem udany. Zwróciło to uwagę działaczy RC Genk, którzy postanowili sprowadzić go do klubu. W pierwszym sezonie reprezentant Burkina Faso z miejsca stał się gwiazdą drużyny. Dagano ustrzelił 20 bramek, co miało znaczący wpływ na zdobycie przez Genk tytułu mistrza kraju. Dodatkowo spotkało go indywidualne wyróżnienie, bo w 2002 roku został wybrany najlepszym afrykańskim zawodnikiem ligi belgijskiej. Drugi sezon w Genk nie był dla niego aż tak udany, choć zdobył w nim 15 bramek. W 2003 roku Dagano znalazł się na celowniku kilku francuskich zespołów. Ostatecznie zdecydował się na grę w EA Guingamp. Jak się okazało, nie był to najlepszy wybór, bo jego nowa drużyna po sezonie opuściła szeregi Ligue 1. Dagano spędził półtora sezonu w drugiej lidze, co zdecydowanie zahamowało rozwój jego kariery. W styczniu 2006 roku pomocną dłoń wyciągnęli do niego działacze FC Sochaux, w którym ogółem rozegrał 66 meczów, a do bramki trafiał tylko 9 razy. W 2008 roku zdecydował się na transfer do katarskiego Al-Khor, gdzie gra do dziś.

W reprezentacji Burkina Faso Moumouni Dagano gra od 1999 roku. Udało mu się wystąpić w Pucharze Narodów Afryki w 2002 i 2004 roku. Jednak obie przygody „Ogierów” skończyły się w fazie grupowej.

Trener

Trenerem zespołu Burkina Faso jest od 2008 roku Portugalczyk Paulo Duarte. Jako piłkarz grał wyłącznie w ojczystych klubach. Karierę rozpoczął w 1988 roku w Boaviście Porto. Jednak najdłużej zadomowił się w Uniao Leirii, gdzie trafił w 1995 roku i grał tam do końca kariery (2004). W 2006 roku dostał propozycję pracy w klubie, w którym zakończył boiskową przygodę. W 2008 roku otrzymał ofertę od federacji Burkina Faso, którą ochoczo przyjął. W czerwcu 2009 roku został zatrudniony na stanowisku szkoleniowca francuskiego Le Mans. Od tamtej pory Portugalczyk dzielił pracę pomiędzy drużyną narodową a klubową. W grudniu tego roku włodarze zespołu z Francji podjęli decyzję o zwolnieniu Paulo Duarte. Teraz szkoleniowiec może skupić się tylko i wyłącznie nad pracą z reprezentacją Burkina Faso.