| online | kont@kt |
| <-- spis treści --> | |
Sylwetki drużyn
|
AC Milan Historia "Rossonerich" 16 grudnia 1899 roku Anglik Alfred Edwards założył "Milan Cricket and Football Club". Pierwsze mistrzostwo przypadło temu zespołowi już w 1901 roku. Drugie zapewnił sobie przy "zielonym stoliku" w 1906 roku, gdyż zakończył rozgrywki mając tyle samo punktów co turyński Juventus, zaś władze nakazały rozegranie dodatkowego meczu na neutralnym terenie. Na to nie zgodziła się jednak "Stara Dama" i w efekcie tytuł powędrował do Mediolanu. Trzeci tryumf w rozgrywkach krajowych miał miejsce w 1907. W tym właśnie sezonie Milan sięgnął po tytuł, nie przegrywając w lidze ani jednego meczu! Po zakońceniu II Wojny Światowej klub zmienił nazwę na dzisiejszą, eliminując przy okazji ów początkowy "krykiet". Milan stał się klubem czysto piłkarskim. W 1951 roku stolicą włoskiej piłki został ponownie Mediolan. W ówczesnej drużynie pierwszoplanowymi piłkarzami byli trzej Skandynawowie: Nordhal, Gren i Liedholm. Tercet ten nazywany był w skrócie GRE-NO-LI od pierwszych liter wymienionych wyżej Szwedów. Dwa lata później jeden z kandydatów na fotel prezydenta Milanu Andrea Rizzoli sprowadził do klubu Urugwajczyka Schaffiano. W tym samym czasie do drużyny wszedł Cesare Maldini, ojciec obecnego obrońcy Milanu Paolo Maldiniego. 
Paolo Maldini - jeden z najlepszych zawodników Milanu
Następne scudetta posypały się szybko: 1955, 1957, 1959, 1962 (Milan zawdzięczał tytuł w tym roku wybitnemu szkoleniowcowi Nereo Rocco i wspaniałemu napastnikowi Gianni Rivierze, uznawanemu dziś za najlepszego piłkarza w blisko stuletniej historii rossonerich). W 1963 roku do siedziby Milanu trafia pierwszy Puchar Mistrzów, zdobyty na Wembley po zwycięstwie 2:1 nad lizbońską Benficą. Dziewiąte mistrzostwo przypadło czerwono-czarnym w 1968 roku. W tym samym w którym zdobyli inne europejskie trofeum - Puchar Zdobywców Pucharów. Rok później Milan sięgnął po drugi w historii Puchar Mistrzów (zwycięstwo z Ajaxem) i pierwszy Puchar Interkontynentalny (zwycięstwo nad Estudiantes). W 1973 Milan zwycięża Puchar Zdobywców Pucharów, eliminując po drodze warszawską Legię. W sezonie 1978-79 do drużyny wchodzi Franco Baresi, który spędzi tu następne 19 lat, stając się w międzyczasie jednym z najlepszych obrońców świata. Zresztą jego debiutancki sezon zakończył się kolejnym zwycięstwem Milanu w Serie A. Rywalizująca z Mediolańczykami Perugia przez cały sezon nie zaznała goryczy porażki, a mimo to musiała uznać wyższość rossonerich. Nadszedł jednak czarny okres w dziejach Milanu, trwający aż pięć lat. Za oszustwa Milan zostaje zdegradowany do drugiej ligi, w której gra dwa sezony. W marcu 1986 roku prezydentem ACM zostaje magnat telewizyjny Silvio Berlusconi. Na selekcjonerskiej posadzie zatrudnia nikomu wówczas nie znanego trenera z Fusignano - Arrigo Sacchiego. Sacchi poleca zakup dwóch Holendrów: Ruuda Gullita i Marco van Bastena. Milan odzyskuje tytuł w 1988 roku po zwycięstwie decydującego spotkania z Napoli na boisku rywala! Do zespołu dochodzi Frank Rijkaard, kolejny - trzeci już - Holender. W tym samym roku "Złotą Piłkę" otrzymuje van Basten. 1989 - trzeci Puchar Mistrzów (4:0 ze Steauą Bukareszt po dwóch golach van Bastena i Gullita), oraz Puchar Świata (wywalczony 17 grudnia w Tokio po zwycięstwie nad kolumbijskim Nacionalem Medellin). W 1990 roku - kolejny Puchar Mistrzów (Milan - Benfica 1:0 po bramce Rijkaarda) i trzeci Puchar Świata (3:0 z paragwajską Olimpią Asuncion). 1992 - dwunasty tytuł mistrza Włoch, bez ani jednej przegranej w całym sezonie. 1993 - następne scudetto (Milan nie został zwyciężony przez 58 kolejnych spotkań). Drużynę prowadził już Fabio Capello; Sacchi został trenerem reprezentacji Włoch. Początkowo jednak szczęście nie sprzyja Capello. Milan przegrywa finał Pucharu Mistrzów z Olimpique Marsylia (0:1 w Monachium), Puchar Świata z Sao Paulo (2:3 w Tokio), oraz Superpuchar Europy z Parmą (1:0, 0:2 w dwumeczu). |
Następnego roku Milan sięgnął bez problemów po czternaste mistrzostwo i w niezapomnianym
meczu pokonał w finale Ligi Mistrzów w Atenach FC Barcelonę 4:0. Na murawie błyszczeli
tacy zawodnicy jak Massaro, Savicevic, Desailly i Maldini.
Włosi bezlitośnie zamęczyli Hiszpanów i pewnie wypunktowali ich. Gdyby sędzia uznał gola Massaro (strzelonego ze spalonego), a Savicevic zamiast w słupek trafił w bramkę, rezultat byłby jeszcze wyższy. Żal było patrzeć na bezradność Katalończyków i na grę ich gwiazd: Stoiczkowa, Romario, Koemana i Zubizarrety. A przecież w barwach Milanu nie wystąpiły takie asy, jak choćby Francuz Jean-Pierre Papin, Duńczyk Brian Laudrup, Gianluigi Lentini (swego czasu najdroższy piłkarz świata), Franco Baresi i leczący od ponad roku kontuzję Marco van Basten. Pod koniec roku Milan dorzucił do swej kolekcji jeszcze Superpuchar Europy zdobyty w dwumeczu z londyńskim Arsenalem (0:0, 2:0). W sezonie 1994-95 pojawiły się pierwsze oznaki kryzysu, Milan zając w lidze miejsce gwarantujące jedynie start w Pucharze UEFA. Mimo to rossoneri zdołali dojść do finału Pucharu Mistrzów gdzie minimalnei (0:1) ulegli Ajaxowi Amsterdam. Bramkę na wagę zwycięstwa strzelił młodziutki Patrick Kluivert, późniejszy zawodnik Milanu. 1996 - Milan wzmocniony George Weah i Roberto Baggio, zdobywa piętnaste scudetto. W Pucharze UEFA eliminuje kolejno Zagłębie Lubin (4:0, 4:1), Racing Strasbourg (1:0, 2:1), Spartę Pragę (2:0, O:0) i w końcu pechowo odpada z Girondins Bordeaux (2:0, 0:3). Kolejny sezon Milan może zaliczyć do najgorszych. Pod przywództwem Oscara Washingtona Tabareza (w przerwie letniej zastąpił Fabio Capello, który zajął się szkoleniem madryckiego Realu) rossoneri przegrywają kilka meczów zarówno w lidze włoskiej, jak i Lidze Mistrzów. W grudniu 96 do Mediolanu powraca po ponad sześciu lata autor dawnych sukcesów, Arrigo Sacchi. Debiut nie jest nadzwyczaj udany: porażka na San Siro z norweskim Rosenborgiem i Milan odpada w grupowych meczach Ligi Mistrzów. Sensacja! To jednak nie było najgorsze... Jednak porażki, które Milan odniósł za czasu drugiej ery Sacchiego (1:6 z Juve na własnym boisku, 1:3 z Interem) sprawiły, że w lecie 1997 Berlusconi sprowadził do Mediolanu Capello, który w międzyczasie pomógł Realowi w zdobyciu mistrzostwa. Capello zaczął od wymiany kadry. Pochopnie pozbył się Simone i Baggio, sprowadził zaś Francuza Ibrahima Ba, Niemca Ziege, Brazylijczyka Andre Cruza, Holendrów Bogarde i Kluiverta, oraz Włochów, Taibiego i Mainiego. Na początku sezonu do Milanu dołączył jeszcze Leonardo. Wszystkie transfery okazały się jednak niewypałami. Milan ponownie skompromitował się (1:4 z Juve, 0:3 z Interem, 0:5 z Romą) i zajął odległe dziesiąte miejsce w tabeli Serie A. Na uwagę zasługiwał jedynie finał Pucharu Włoch, gdzie rossoneri ulegli Lazio Rzym 1:0, 1:3 i puchar powędrował do stolicy Italii. A przecież w ćwierćfinale Milan potrafił rozgromić 5:0 Inter, mający w swym składzie Ronaldo, Moriero i Westa. Przed rozpoczęciem sezonu 1998-99 nastąpiła kolejna rewolucja kadrowa. Capello został zastąpiony przez szkoleniowca Udinese Alberto Zaccheroniego. Przybył ubiegłoroczny król strzelców Serie A Oliver Bierhoff, Duńczyk Thomas Helveg, niemiecki bramkarz Jens Lehmann, Argentyńczycy Roberto Fabien Ayala i Andres Guglielminpietro, a także francuski obrońca Bruno N'Gotty. Na uwagę zasługiwał także transfer Luigi Sali i powrót z wypożyczenia Francesco Coco i Massimo Ambrosiniego. Jedynym dobrym piłkarzem, który opuścił mediolański zespół był żelazny obrońca Marcel Desailly. Jednak pomimo tego osłabienia Alberto Zaccheroni zdołał natchnąć Milan nowymi siłami i po bardzo emocjonującej końcówce, rossoneri okazali się o jeden punkt lepsi od Lazio Rzym, które przez większość sezonu liderowało w Serie A. Było to szesnaste mistrzostwo w historii Milanu. Odkryciami sezonu okazali się Christian Abbiati, Luigi Sala, Massimo Ambrosini i Andres Guglielminpietro. W czasie letniej przerwy (w 1999 roku) kadrę "rossonerich" zasilili m.in. Szewczenko, De Ascentis, Gattuso, Serginho. Pozostałe zespoły wzmocniły się jednak o wiele bardziej i Milan nie należał do faworytów do zdobycia mistrzostwa w sezonie 1999-2000. I tak też się stało; po mistrzostwo sięgnęło rzymskie Lazio, zaś Milan zajął jedynie trzecie miejsce. Rok później Milan znów nie wzmocnił się zbytnio (Coco, Comandini, Dida, Roque Junior). "Rossoneri" rozegrali wprost koszmarny sezon, co zaowocowało zwolnieniem Alberto Zaccheroniego. Jego następcą został Cesare Maldini. W lecie 2001 roku w Milanie doszło do rewolucyjnych zmian kadrowych. Nowym trenerem został Fatih Terim, do zespołu przybyli ponadto Rui Costa, Filippo Inzaghi, Javi Moreno, Andrea Pirlo i Massimo Donati. Milan nie spisywał się jednak, tak ja oczekiwało tego kierownictwo klubu. W listopadzie 2001 roku Terim został zwolniony, a jego miejsce zajął Carlo Ancelotti. |
| <-- poprzedni | Copyrights © 2001-02 iGol. Wszelkie prawa zastrzeżone. | następny --> |