| online | kont@kt |
| <-- spis treści --> | |
Historia futbolu
|
XII Mistrzostwa Świata Czyli kilka słów o mundialu i przygotowaniach do finałów w Hiszpanii W artykule tym przeczytać można o tym, w jaki sposób do finałów przygotowywały się wybrane reprezentacje, w tym Polacy. Zawarłem też skład naszej reprezentacji razem z krótkim opisem piłkarzy, a także przebieg samego turnieju. Wstęp W 1979 roku FIFA zdecydowała, że w finałach Mistrzostw Świata '82 wystąpią 24 drużyny. Była to duża zmiana, gdyż wcześniej uczestniczyło 16 drużyn, a nawet 15 (w 1938 roku) i 13 (w 1930 i 1950 roku). Po raz pierwszy miało wystąpić sześć ekip z Afryki, Azji z Oceanią i strefy CONCACAF. Zespoły te (Algieria, Honduras, Kamerun, Kuwejt, Nowa Zelandia, Salwador) miały być tylko "dostarczycielami" punktów. W rzeczywistości sprawiły wiele niespodzianek i przyczyniły się do uatrakcyjnienia spotkań.  Zwiększenie liczby drużyn spowodowało, że liczba meczów do rozegrania w finałach wzrosła do 52. Dla porównania w poprzednich mistrzostwach drużyny rozegrały od 17 (w 1934 roku) do maksymalnie 38 (1978 rok). Rozgrywane były one na 17 stadionach w 14 miastach. Trwały 29 dni (13 czerwca - 11 lipca). Końcowe przygotowania finalistów Większość drużyn europejskich przygotowywała się do finałów głównie poprzez rozgrywki ligowe. Inaczej postępowały reprezentacje z innych kontynentów. Argentyna i Brazylia organizowały kilkutygodniowe zgrupowania oraz mecze towarzyskie. Chile, Peru, Algieria, Honduras, Kamerun, Kuwejt, Salwador, Nowa Zelandia przygotowywały się poprzez spotkania towarzyskie. Anglia: Wyspiarze formę szlifowali dzięki rozgrywkom ligowym oraz spotkaniach o mistrzostwo Wysp Brytyjskich (z Irlandią Północną 4-0, Szkocją 1-0, Walią 1-0). Anglicy rozegrali również mecz z Athletic Bilbao (1-0), Fulham (3-0) oraz w meczach międzypaństwowych z Holandią (2-0), Finlandią (4-1) Argentyna: W lutym zakończyły się rozgrywki ligowe i rozpoczęło się zgrupowanie w Mar Del Plata. Argentyńczycy rozegrali kilka spotkań międzypaństowych wyłącznie na własnych boiskach - z Czechosłowacją (1-1), ZSRR i RFN (po 1-1), Bułgarią i Rumunią (dwukrotnie 2-1). Potem zagrali jeszcze z Benficą (1-1), a 29 maja, jako pierwsza reprezentacja, przyjechali do Hiszpanii. Brazylia: Rozegrali trzy mecze międzypaństwowe - z NRD (3-1), RFN (1-0), Czechosłowacją (1-1). Później mieli zgrupowanie w Toca de Raposa, gdzie zagrali z Portugalią (3-1), Szwajcarią (1-1) i Irlandią (7-0). Czechosłowacja: Na przełomie stycznia i lutego przebywali w Kolumbii i Peru, gdzie zagrali 4 mecze towarzyskie z drużynami klubowymi. Na początku marca zremisowali z Brazylią (1-1) i Argentyną (0-0), wygrali z Grecją (2-1) i przegrali z RFN i Austrią (w stosunku 2-1). Ostatnim sprawdzianem było zgrupowanie w Tatrach, gdzie zagrali z Honvedem Budapeszt (5-0), Austrią Wiedeń (2-1) i Szombierkami Bytom (3-1). Francja: Zagrali z Włochami (2-0), Irlandią Północną (4-0), Peru (0-1) w trakcie rozgrywek ligowych. Po zakończeniu ligi (w maju) na zgrupowaniu w Font-Romeu wypadli słabo remisując z Bułgarią bezbramkowo i przegrywając z Walią 0-1. W Hiszpanii zagrali jeszcze z Realem Sociedad. Hiszpania: Z powodu napiętego kalendarza ligi hiszpańskiej i pucharu Hiszpanii kadrowicze zbierali się rzadko. W lutym zagrali ze Szkocją (3-0), w marcu z Walią (1-1), a w kwietniu ze Szwajcarią. W maju mieli zgrupowanie w Pirenejach i w El Saler (Hiszpania). RFN: Liga niemiecka zakończyła się 29 maja, tak więc piłkarze tego kraju przystąpili do finałów niejako z marszu. Reprezentanci spotkali się w ramach przygotowań z Portugalią (3-1), Brazylią (0-1), Argentyną (1-1), Czechosłowacją (2-1), Norwegią (4-2). Włochy: W lutym przegrali z Francją 0-2, w kwietniu zagrali mecz z NRD, wygrany przez nich 1-0. Już w maju (po zakończeniu ligi) zagrali jeszcze ze Szwajcarią (1-1). Niewielka ilość meczów międzypaństwowych była spowodowana rozgrywkami ligowymi i pucharowymi. 2 czerwca Włosi stawili się na Półwyspie Pirenejskim. Przed samymi finałami zagrali towarzysko z z drużyną ligową Portugalii. Przygotowania reprezentacji Polski W eliminacjach do MŚ Polska miała mniej spotkań do rozegrania, ponieważ trafiła do grupy z NRD i Maltą. Reprezentacja naszego kraju rozegrała również towarzyskie spotkania z Rumunią, RFN, Portugalią, Argentyną, Hiszpanią. Na ich podstawie wyselekcjonowana została kadra drużyny. Skład Polski Bramkarzem numer 1 był Józef Młynarczyk z łódzkiego Widzewa. Do jego atutów należała świetna sprawność fizyczna, szybkość i wyczucie w sytuacjach jeden na jednego, a także bardzo dobra gra rękami. Dublerami zostali Jacek Kazimierski i Piotr Mowlik. Większe problemy były z obsadą obrony. Ostatecznie wybrano Władysława Żmudę (libero), Pawła Janasa (stoper, jego celem było wyłączanie z gry napastnika rywali; nie brał on udziału w akcjach ofensywnych), Tadeusza Dolnego (wykonywał zadania podobne do Janasa, jednak w przeciwieństwie do niego potrafił uderzyć z dystansu), Stefana Majewskiego (mógł występować na każdej pozycji w obronie. Świetna gra głową i wślizgiem, brał udział w akcjach ofensywnych, bardzo dobre wyczucie piłki i dobry drybling), Marka Dziubę (prawy obrońca, który był w słabszej dyspozycji, ponieważ w klubie grał na kilku różnych pozycjach), Jana Jałochę (dobry drybler, bardzo zadziorny, często w przodzie, lewy obrońca z brakami szybkościowymi). Dodatkowo jeszcze Roman Wójcicki, który mógł grać jako libero lub defensywny pomocnik. Jego wadą było spalanie się psychicznie w ważnych meczach. Do formacji pomocy wybrano Andrzeja Buncola (wszechstronny pomocnik, dobrze rozgrywający, o mocnym strzale i celnym podaniu. Zawsze angażował się w grę na 100 procent swoich możliwości. Dobry technik i boiskowy spryciarz), Waldemara Matysika (defensywny pomocnik, wykonywał głównie zadania destrukcyjne. Dużo przejęć piłki, świetny w grze jeden na jednego. Walczył przez 90 minut bez chwili odpoczynku), Janusza Kupcewicza (piłkarz zdolny, ale trudny we współpracy. Często kontuzjowany, grał raz dobrze, a raz źle), Włodzimierza Ciołka (pomocnik mogący grać na każdej stronie oraz w środku. Zbyt mało serca wkładał w grę, brakowało mu zaciętości), Piotra Skrobowskiego (defensywny pomocnik, często kontuzjowany. Znalazł się w kadrze, chociaż po ciężkiej kontuzji nie zdołał osiągnąć pełnej sprawności), Grzegorza Lato (genialny taktyk wywiązujący się bezbłędnie z przydzielonych mu zadań. Nieprzeciętne umiejętności strzeleckie, techniczne. Jeden z najmocniejszych punktów zespołu. Pomocnik - prawy - lub napastnik), Zbigniewa Bońka (uważany za lidera drużyny, w czterech meczach przygotowawczych zdobył 3 bramki. Bardzo ofensywnie grający pomocnik o świetnym wyszkoleniu technicznym i dobrym przeglądzie sytuacji na boisku. Ustawiany zaraz za napastnikami, grał też jako napastnik). Do ataku naszej reprezentacji wybrano Włodzimierza Smolarka, niesamowicie walecznego piłkarza, o świetnym dryblingu, wykorzystywany przy szybkich kontratakach. Jego partnerem był Andrzej Szarmach - był zawsze tam, gdzie za chwilę lądowała piłka, nie najlepiej jednak współpracował z kolegami na boisku. Tą dwójkę uzupełniał Andrzej Iwan (dobry technicznie, szybki), Andrzej Pałasz (grywał jako cofnięty napastnik) i Marek Kusto (bramkostrzelny i szybki napastnik). |
Przebieg turnieju
Grupa 1 Mecze były rozgrywane w Vigo i La Corunie. Włochy - Polska 0-0 Peru - Kamerun 0-0 Włochy - Peru 1-1 (1-0) Polska - Kamerun 0-0 Peru - Polska 1-5 (0-0) Smolarek (55'), Lato (59'), Boniek (61'), Buncol (68') Ciołek (77') Włochy - Kamerun 1-1 (0-0) Dosyć niespodziewanie Polska wygrała tą grupę, drugie miejsce zajęli faworyzowani Włosi, a trzecie Kamerun. Grupa 2 Mecze były rozgrywane w Gijon i Oviedo. RFN - Algieria 1-2 (0-0) Chile - Austria 0-1 (0-1) RFN - Chile 4-1 (1-0) Algieria - Austria 0-2 (0-0) Algieria - Chile 3-2 (3-0) RFN - Austria 1-0 (1-0) Mimo wpadki w pierwszym meczu grupę wygrała reprezentacja RFN, w której bardzo dobrze grał Rummenigge - zdobył on 4 bramki. Drugie miejsce zajęła Austria, a trzecie Algieria. Grupa 3 Mecze były rozgrywane w Barcelonie, Elche i Alicante. Argentyna - Belgia 0-1 (0-0) Węgry - Salwador 10-1 (3-0) Argentyna - Węgry 4-1 (2-0) Belgia - Salwador 1-0 (1-0) Belgia - Węgry 1-1 (0-1) Argentyna - Salwador 2-0 (1-0) Dosyć niespodziewanie zwyciężyła Belgia, drugie miejsce zajęła Argentyna z D.Maradoną, a trzecie przypadło Węgrom. Grupa 4 Mecze były rozgrywane w Bilbao i Valladolid. Anglia - Francja 3-1 (1-1) Czechosłowacja - Kuwejt 1-1 (1-0) Anglia - CSRS 2-0 (0-0) Francja - Kuwejt 4-1 (2-0) Francja - CSRS 1-1 (0-0) Anglia - Kuwejt 1-0 (1-0) Komplet zwycięstw dał Anglii pierwsze miejsce, na drugim uplasowali się Francuzi, a na trzecim Czechosłowacja. Grupa 5 Mecze rozgrywane były w Valencii i Saragossie. Hiszpania - Honduras 1-1 (0-1) Jugosławia - Irl.Płn. 0-0 Hiszpania - Jugosławia 2-1 (1-1) Honduras - Irl.Płn. 1-1 (0-1) Honduras - Jugosławia 0-1 (0-0) Hiszpania - Irl.Płn. 0-1 (0-0) Gospodarze mistrzostw zajęli dopiero drugie miejsce ustępując Irlandczykom. Trzeci miejsce zajęli Jugosłowianie. Grupa 6 Mecz rozgrywane były w Sevilli i Maladze. Brazylia - ZSRR 2-1 (0-1) Szkocja - Nowa Zelandia 5-2 (3-0) Brazylia - Szkocja 4-1 (1-1) Nowa Zelandia - ZSRR 0-3 (0-1) ZSRR - Szkocja 2-2 (0-1) Brazylia - Nowa Zelandia 4-0 (2-0) Dzięki świetnej grze Edera i Zico (w sumie 4 gole) Brazylijczycy byli po za zasięgiem rywali, na drugim miejscu uplasowała się ekipa z ZSRR, a na trzecim Szkoci. 12 drużyn, które wywalczyły awans z pierwszych i drugich miejsc podzielono na 4 grupy po trzy drużyny. W grupie A zagrała Polska, Belgia i ZSRR. Wyniki spotkań: Polska - Belgia 3-0 (2-0) Boniek (4',27',53') Belgia - ZSRR 0-1 (0-0) Polska - ZSRR 0-0 Polacy wygrali grupę, dzięki lepszej różnicy bramek, a z drugie miejsce przypadło drużynie ZSRR. W grupie B spotkali się gospodarze, Anglicy i RFN. RFN - Anglia 0-0 Hiszpania - RFN 1-2 (0-0) Hiszpania - Anglia 0-0 Grupa okazała się zbyt silna dla Hiszpanów, którzy zostali wyeliminowani z turnieju. Grupa C to drużyny Argentyny, Brazylii i Włoch. Włochy - Argentyna 2-1 (0-0) Argentyna - Brazylia 1-3 (0-1) Brazylia - Włochy 2-3 (1-2) To była grupa, w której każda z reprezentacji była typowana na mistrza świata. Zwycięzcą okazali się Włosi, drugie miejsce zajęli Brazylijczycy, a bez punktu zostali Argentyńczycy. W grupie D spotkali się Francuzi, Austriacy i ekipa Irl.Płn. Austria - Francja 0-1 (0-1) Austria - Irl.Płn. 2-2 (0-1) Irl.Płn. - Francja 1-4 (0-1) Francuzi nie mieli tu godnego siebie rywala i łatwo zwyciężyli w grupie. Austriacy minimalnie wyprzedzili Irlandię Północną. Półfinały odbyły się 8 lipca w Barcelonie. Na stadionie Camp Nou Włosi pokonali Polaków 2-0 (1-0). Pogromcą Polaków okazał się Rossi, który strzelił obie bramki. W drugim meczu półfinałowym w Sewilli RFN pokonał po rzutach karnych Francuzów 5-4 (po dogrywce było 3-3). W meczu o trzecie miejsce spotkały się reprezentacje Polski i Francji. Lepsi okazali się Polacy, którzy zwyciężyli 3-2 (2-1) po bramkach Szarmacha, Majewskiego i Kupcewicza. Zwycięstwo naszej drużyny oglądało 25 tysięcy widzów (półfinał 55 tysięcy). 
Mistrzami Świata zostali Włosi
Finał zgromadził na stadionie Santiago Bernabeu w Madrycie aż 110 tysięcy widzów. W 57 minucie prowadzenie dał Włochom niezawodny Rossi, na 2-0 podwyższył Tardelli (69'), trzecią bramkę strzelił Altobelli (81'), a honorowe trafienie dla RFN-u uzyskał w 85 minucie Breitner. Włosi zwyciężyli 3-1 i zostali mistrzami świata. Najlepsi strzelcy
Ogólnie piłkarze zdobyli w 52 meczach 146 bramek, co dało dosyć wysoką średnią 2,8 bramki na mecz. Chciałem też podziękować p. Janowi, bez którego ten artykuł raczej by nie powstał. |
| <-- poprzedni | Copyrights © 2001-02 iGol. Wszelkie prawa zastrzeżone. | następny --> |